Mijn eigen hormoonreis: hoe ik van extreme pijn en onbegrip naar balans en regie ging

Mijn eigen hormoonreis begon in 2017, op een manier die ik niet gauw zal vergeten. Waar ik eerder al wel eens buikpijn ervaarde rondom mijn menstruatie, werd ik op een ochtend wakker met een pijn die alles overtrof wat ik kende. Het was geen gewone kramp, geen ongemak waar je even doorheen ademt. Dit was allesoverheersend. Mijn lichaam trok volledig samen en voordat ik het wist, viel ik flauw.

Met spoed werd ik naar de huisarts gebracht. Daar werd al snel geconcludeerd dat het waarschijnlijk ging om hevige menstruatiepijn. Toch werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis. Achteraf ben ik daar nog altijd dankbaar voor, want hoewel ook daar in eerste instantie dezelfde conclusie werd getrokken, voelde ik diep van binnen dat er iets anders speelde. Dit was geen “normale” pijn. Dit was mijn lichaam dat alarm sloeg.

Niet gehoord worden, maar wel weten dat er iets mis is

In het ziekenhuis werd mijn situatie opnieuw gebagatelliseerd. Hevige menstruatieklachten, niets om je zorgen over te maken. Maar dat antwoord gaf me geen rust. Integendeel. Het frustreerde me, omdat alles in mij schreeuwde dat dit niet klopte.

Ik besloot om voor mezelf op te komen. Ik wilde een MRI-scan. Niet omdat iemand het adviseerde, maar omdat ik het voelde. De gynaecoloog probeerde me nog te overtuigen dat het waarschijnlijk onnodig was en bovendien kostbaar. Maar voor mij was het heel duidelijk: mijn gezondheid is geen kostenpost. Mijn lichaam gaf signalen af en die wilde ik serieus nemen.

Twee weken later zat ik opnieuw in het ziekenhuis voor de uitslag. Daar kreeg ik de bevestiging waar ik diep vanbinnen al op rekende, maar die toch als een klap binnenkwam: diepe endometriose. Een cyste van 3 bij 6 centimeter in mijn rechter eierstok en meerdere haarden bij mijn endeldarm. Op dat moment veranderde alles.

De diagnose endometriose 

De diagnose endometriose kwam binnen als een bom. Niet alleen omdat het een chronische aandoening is, maar ook omdat ik er op dat moment nauwelijks iets van wist. Ineens kreeg mijn pijn een naam, maar tegelijkertijd bracht die naam ook onzekerheid en vragen met zich mee. Wat betekent dit voor mijn toekomst? Voor mijn lichaam? Voor mijn leven?

Ik werd doorgestuurd naar een gespecialiseerde gynaecoloog en kreeg vanuit de reguliere zorg eigenlijk twee opties: opereren of de pil doorslikken. Omdat een operatie op dat moment geen mogelijkheid was, begon ik met het doorslikken van de pil. Drie jaar lang onderdrukte ik mijn cyclus met synthetische hormonen, in de hoop dat dit de groei van de endometriose zou remmen.

Maar ergens voelde ik dat dit geen oplossing was. Het was symptoombestrijding. Een manier om de klachten te onderdrukken, maar niet om mijn lichaam écht te ondersteunen.

Leven met klachten: wanneer overleven je nieuwe normaal wordt

In de jaren daarna leefde ik met klachten die mijn dagelijks leven volledig beïnvloedden. Lees hier meer over de symptomen van endometriose. De pijn kwam in aanvallen die soms dagen aanhielden en voelden als weeën. Mijn energie was ver te zoeken; er waren dagen waarop ik niet anders kon dan op de bank in slaap vallen. Mijn emoties schommelden alle kanten op, met huilbuien en sombere gedachten die me soms volledig overnamen.

Mijn dieptepunt was het moment waarop mijn lichaam simpelweg niet meer meewerkte. Niet meer kunnen staan, niet meer kunnen lopen, niet eens comfortabel kunnen zitten. Dat zijn momenten waarop je beseft hoe diep je in je eigen lichaam vast kunt zitten.

En toch bleef ik doorgaan. Omdat je denkt dat het moet. Omdat je denkt dat het niet anders kan.

De keuze om het anders te gaan doen

Na drie jaar begon er iets te veranderen. Niet in mijn klachten, maar in mijn mindset. Het begon te knagen. Ik wilde niet afhankelijk blijven van synthetische hormonen. Ik wilde begrijpen wat er in mijn lichaam gebeurde. Ik wilde mijn cyclus terug. Mijn gevoel. Mijn energie. Ik stopte met de pil. 

Omdat een operatie geen optie was, bleef er voor mij maar één keuze over: zelf verantwoordelijkheid nemen voor mijn gezondheid.

Dat was geen makkelijke keuze. Het betekende dat ik uit mijn comfortzone moest stappen en mijn leefstijl onder de loep moest nemen. Maar het voelde ook als de eerste stap richting echte regie.

Hormonen staan niet op zichzelf

Wat ik in die periode ontdekte, is dat hormonale klachten nooit op zichzelf staan. Ze zijn altijd onderdeel van een groter geheel. Mijn lichaam functioneerde niet los van mijn leefstijl, mijn voeding, mijn stressniveau of mijn mentale staat.

Ik begon te begrijpen hoe groot de impact van chronische stress is op het lichaam. Hoe het stresshormoon cortisol een domino-effect kan veroorzaken in je hormonale systeem en daarmee klachten kan verergeren.

Ook zag ik hoe voeding, slaap en zelfs mijn dagelijkse prikkels invloed hadden op mijn hormoonbalans. Mijn lichaam werkte niet tegen me, maar reageerde op alles wat ik het gaf. Hier lees je meer over endometriose en voeding, maar ook hoe stress invloed heeft op endometriose.

Dat besef veranderde mijn hele aanpak.

1. Mijn cyclus leren kennen als kompas

Ik begon mijn cyclus bij te houden, niet alleen menstruatiedata, maar energie, stemming, slaapkwaliteit, honger, sociale behoeften. Na drie maanden zag ik patronen die ik nooit had opgemerkt. Ik begreep dat de twee weken voor mijn menstruatie niet “de slechte periode” waren, maar een fase met specifieke behoeften.

2. Chronische stress serieus nemen

Niet “meer ontspannen” als losse tip, maar structureel begrijpen wat mijn zenuwstelsel dag in dag uit deed. Ik was een chronische overdenker, een perfectionist, iemand die zichzelf nooit écht toestond te rusten. Mijn cortisol was waarschijnlijk al jaren verhoogd. Mijn bijnieren compenseerden.

Ik begon met ademhalingswerk en yoga. Niet als ‘even proberen’ maar als een serieuze interventie. Dat was het begin van meer rust in mijn lijf.

3. Mijn voeding stabiliseren, niet perfectioneren

Geen endometriose dieet als ‘one-size fits all’, maar een persoonlijke aanpak. Structureel elke maaltijd gezonde vetten en eiwitten eten, de hoeveelheid groenten verdubbelen, en de koffie op een lege maag afbouwen. Kleine veranderingen die ik kon volhouden.

Mijn bloedsuikerschommelingen werden stabieler. Mijn energie werd stabieler. Mijn stemming ook.

Geen quick fix, maar een bewuste leefstijl

Mijn proces was allesbehalve perfect. Het was vallen en opstaan, zoeken en opnieuw beginnen. En eerlijk? Dat is het nog steeds. Maar het verschil is dat ik nu begrijp wat mijn lichaam nodig heeft en hoe ik daarop kan inspelen.

Deze reis heeft niet alleen mijn gezondheid veranderd, maar ook mijn richting in het leven. Ik ben me gaan verdiepen in hormonale gezondheid, heb opleidingen gevolgd tot hormoon- en leefstijlspecialist en orthomoleculair therapeut, en ben mijn kennis gaan combineren met mijn eigen ervaringen.

Daaruit is Hormonen In Balans ontstaan. Niet vanuit theorie, maar vanuit doorleefde ervaring.

Waarom ik vrouwen help met hormonale balans

Ik weet hoe het voelt om niet gehoord te worden. Om te twijfelen aan je eigen lichaam. Om te denken dat je er maar mee moet leren leven. En juist daarom wil ik vrouwen helpen om dat patroon te doorbreken.

Mijn aanpak is gericht op het geheel. Niet alleen op hormonen, maar op voeding, leefstijl, stress, slaap en mentale gezondheid. Omdat echte balans nooit uit één onderdeel bestaat.

Ik wil dat vrouwen zich weer verbonden voelen met hun lichaam. Dat ze begrijpen wat er gebeurt en dat ze de regie terugpakken over hun gezondheid.